Aynaya baktığımda, bugün ilk defa ruhumu gördüm.
Onu daha önce hiç görmemiştim...

Garip bir farkındalık hissi oldu. Bedenimden ayrıydı, bambaşkaydı.
Ben'di, ama bedenim değildi.

İçeride bir yerlerde ve tahminimce minicikti.
Bence, gözümün içinde yaşıyordu. Ve göz, hissettiklerimi anlatabilmek
için hayatım boyunca elime geçebilecek en mükemmel şeydi.

Göz, sadece kendisinden sorumluydu. Diğer bütün şeylerden bağımsız,
sadece içinde yaşayan minik ruhun hislerini yansıtmakla görevliydi.
Görevini başarıyla yerine getirdi.

Bugün ilk defa kendimi dinledim. Ruhumu hissettim, gözüm sayesinde oldu.

Hep gözlerimizle konuşsak ya! Daha güzel nasıl ifade edeceğiz ki
kendimizi konuşarak?

N'olur, kaçırma gözlerini benden...

PHP Freelancer