Şöyle bir bırak kendini yaa! Ne olacaksa olsun, ne bitecekse bitsin. Her anını yaşa ki, yaşanmış bir hayatın olsun.

Bir kokla bakalım havayı. Bugün gökyüzüne baktın mı ki ne renkmiş?

“Mavi” dersen inanmam. Hangi mavi olduğunu söyleyecek kadar dikkatli bakacaksın. “Kuş uçuyordu.” dersen hiç kusura bakma aynı frekansta değiliz seninle. Kuşun sevgilisi nerede bekliyordu bunu söylemelisin bana. Kuş hangi şarkıyı söylüyordu, bunu mırıldanmalısın. Kuş ne renkti, onu anlatmalısın.

Peki soruyorum, bugün yolda ne gördün?

“Arabalar, yayalar…” kadar basit bir cevap vermemelisin. Bakmalısın işte derinlemesine. Yorulup da herhangi bir dükkanın taburesine oturmuş yaşlı teyzeyi görmediysen hiç konuşmayalım. Annesini çekiştiren küçük kızın dondurma istediğini anlamadıysan kendini bir kez daha sorgula. Peki arabanın arka camından bakan hav hav?

Yaşamak dedin mi bunu anlıyorum ben. Ayrıntıları göreceksin!

Derinlemesine yaşayacaksın. En derinden.

Çiçek mi gördün, kokla. Mis gibi. Moleküllerine kadar ayrıştırsın beynin, izin ver. Koşuşturup durma oradan oraya. Bulut mu gördün, fal bak. Benzet bir şeye.

Sonra benim sürekli kafamda dönüp dolaştırdığım soruya cevap ara bakalım : İnsan kendini yendiğinde yenmiş mi sayılır, yenilmiş mi?

Cevapları bekliyor, gözlerinizden öpüyorum.

PHP Freelancer